Kategorie
Żywienie drobiu

Pszenica dla kur

Pszenica jest bardzo chętnie zjadana przez kury. Z powodu dużej zawartości białka około 10 – 15 % i dużej wartości energetycznej zajmuje w żywieniu kur pierwsze miejsce jeżeli chodzi o ziarno.

Jeżeli możesz sobie na to pozwolić ziarno pszenicy powinno być podawane do woli dla kur niosek w hodowli na jajko, pamiętając o podawaniu dodatkowo Biotyny, jeżeli pszenica jest jedynym zbożem w mieszance pokarmowej.

Ziarno pszenicy bogate jest w gluten, kleiste, W przypadku skarmiania świeżego ziarna. kleistość ta może powodować tworzenie zbitego ciasta w wolu i jelitach kur. Dlatego należy podawać grubą śrutę pszenna , drobna może wywoływać wyżej wymienione objawy, oraz zaklejać dzioby kur.

Otręby pszenne odznaczają się większą niż całe ziarna zawartością białka, witamin z grupy B oraz składników mineralnych w szczególności żelaza i manganu.

Podawanie kurom otrąb powinno być ograniczone, w dużych ilościach mogą powodować biegunki, mają też dużą objętość i zawierają wiele włókna.

Dla kur niosek zaleca się podawać 10 – 30 % otrąb pszennych w mieszance paszowej.

Kategorie
Żywienie drobiu

kura

Nowa polska rasa kur wyselekcjonowana w oparciu o krajowy materiał zebrany na polskich wsiach w latach 2005 – 2009. Pierwowzorem do pracy hodowlanej posłużył kogut nazwany „Bażancikiem” pozyskany w okolicach Łodzi w centralnej Polsce, który łudząco przypominał kury czubate pokazane na starych rycinach sprzed stu lat.

Czubatość u drobiu była polską specjalnością począwszy od średniowiecza. Do końca XIX wieku wszystkie kury czubate nazywano powszechnie polskimi. Jeszcze dwieście lat temu nie było w Polsce dworu lub bogatej włościańskiej zagrody, w której by nie biegały. Zwracały uwagę swoją oryginalną urodą. Dla wielu hodowców i miłośników są one najpiękniejsze na świecie. Doczekały się nawet wzmianki w Panu Tadeuszu Adama Mickiewicza. Dlatego tak ważne jest, aby nie utracić tych elementów kultury materialnej, które świadczą o ogromnej bioróżnorodności i są naszym prawdziwym dziedzictwem narodowym.

Czubatka dworska jest kurą ogólnoużytkową o spokojnym charakterze, wszechstronną, nadającą się dla szerokiego grona użytkowników, a więc zarówno gospodarstw agroturystycznych, czy nawet farmerskich, a także niewielkich zagród przydomowych, dostarczającej ekologicznych jaj oraz smacznego białka zwierzęcego. I co bardzo ważne – znakomicie przystosowanej do środkowo europejskich surowych warunków klimatycznych stąd preferowany jest – nieprzemarzające nawet w największe mrozy – grzebień różyczkowy w postaci fałdy oraz niewielkie dzwonki przykryte małą brodą.

Jednocześnie selekcja prowadzona była w kierunku kury ozdobnej, o dumnej „arystokratycznej” postawie. Dlatego przy hodowli należy zwrócić uwagę, poza masywnym typem budowy i sylwetką, przede wszystkim na dwa elementy, które są cechami charakterystycznymi tej rasy.

  • Czubek powinien być fantazyjny, niewielki, taki, jakim charakteryzowały się najczęściej średniowieczne polskie kury czubate spotykane na polskich dworach – stąd nazwa czubatka dworska. Ten niewielki czubek powinien symbolicznie nawiązywać do nakrycia głowy bardzo popularnego w XIV-XVII wieku w Europie Wschodniej, czyli tzw. kołpaka.
  • Ogon powinien być możliwie bujny, gęsty, noszony prawie pionowo, przypominający skrzydła noszone przez polską husarię.

W lutym 2009 roku czubatki dworskie w odmianie jarzębiato złocistej (bursztynowej) zostały uznane za nową polską rasę kur i wpisane do standardów drobiu rasowego Polskiego Związku Hodowców Gołębi Rasowych i Drobnego Inwentarza.

Masa ciała: kogut – 2500-3000g; kura: 1800-2000 g; ilość jaj w roku – 150-170.; masa jaj o kremowej lub jasnobrązowej skorupce – 50-60 g; W kolejnych latach selekcja będzie prowadzona w kierunku zwiększenia masy ciała oraz jaj oraz stworzenia kilku nowych odmian barwnych. Obrączki rodowe: kogut – 18; kura – 16.

Nowa polska rasa kur wyselekcjonowana w oparciu o krajowy materiał zebrany na polskich wsiach w latach 2005 – 2009. Pierwowzorem do pracy hodowlanej posłużył kogut nazwany „Bażancikiem” pozyskany w okolicach Łodzi w centralnej Polsce, który łudząco przypominał kury czubate pokazane na starych rycinach sprzed stu lat.

Czubatość u drobiu była polską specjalnością począwszy od średniowiecza. Do końca XIX wieku wszystkie kury czubate nazywano powszechnie polskimi. Jeszcze dwieście lat temu nie było w Polsce dworu lub bogatej włościańskiej zagrody, w której by nie biegały. Zwracały uwagę swoją oryginalną urodą. Dla wielu hodowców i miłośników są one najpiękniejsze na świecie. Doczekały się nawet wzmianki w Panu Tadeuszu Adama Mickiewicza. Dlatego tak ważne jest, aby nie utracić tych elementów kultury materialnej, które świadczą o ogromnej bioróżnorodności i są naszym prawdziwym dziedzictwem narodowym.

Czubatka dworska jest kurą ogólnoużytkową o spokojnym charakterze, wszechstronną, nadającą się dla szerokiego grona użytkowników, a więc zarówno gospodarstw agroturystycznych, czy nawet farmerskich, a także niewielkich zagród przydomowych, dostarczającej ekologicznych jaj oraz smacznego białka zwierzęcego. I co bardzo ważne – znakomicie przystosowanej do środkowo europejskich surowych warunków klimatycznych stąd preferowany jest – nieprzemarzające nawet w największe mrozy – grzebień różyczkowy w postaci fałdy oraz niewielkie dzwonki przykryte małą brodą.

Jednocześnie selekcja prowadzona była w kierunku kury ozdobnej, o dumnej „arystokratycznej” postawie. Dlatego przy hodowli należy zwrócić uwagę, poza masywnym typem budowy i sylwetką, przede wszystkim na dwa elementy, które są cechami charakterystycznymi tej rasy.

  • Czubek powinien być fantazyjny, niewielki, taki, jakim charakteryzowały się najczęściej średniowieczne polskie kury czubate spotykane na polskich dworach – stąd nazwa czubatka dworska. Ten niewielki czubek powinien symbolicznie nawiązywać do nakrycia głowy bardzo popularnego w XIV-XVII wieku w Europie Wschodniej, czyli tzw. kołpaka.
  • Ogon powinien być możliwie bujny, gęsty, noszony prawie pionowo, przypominający skrzydła noszone przez polską husarię.

W lutym 2009 roku czubatki dworskie w odmianie jarzębiato złocistej (bursztynowej) zostały uznane za nową polską rasę kur i wpisane do standardów drobiu rasowego Polskiego Związku Hodowców Gołębi Rasowych i Drobnego Inwentarza.

Masa ciała: kogut – 2500-3000g; kura: 1800-2000 g; ilość jaj w roku – 150-170.; masa jaj o kremowej lub jasnobrązowej skorupce – 50-60 g; W kolejnych latach selekcja będzie prowadzona w kierunku zwiększenia masy ciała oraz jaj oraz stworzenia kilku nowych odmian barwnych. Obrączki rodowe: kogut – 18; kura – 16.